walks

drawings

writings

Spaziergangwissenschaft...

‘…In dit geheugenspoor verwees hij naar ‘de geboorte van de tragedie’, Friedrich Nietzsche’s eerste publicatie, waar zijn blikveld zich richtte naar de presocratische periode. De periode waarin men vertrok vanuit een bewegende veranderende wereld. Heracleitos uitspraak zei dat je je als mens in ‘een constant stromende rivier bevond’. Met ‘de geboorte van de tragedie’ begon Nietzsche een terugkeer naar deze oorspronkelijke tijd van beweging en verandering. Hiermee begon een tweede renaissance van een filosofische cultuur die honderden jaren lang als primitief werd beschouwd.

'…De Duitse kunstenaar Joseph Beuys was een ankerfiguur in deze tweede renaissance. In de prille kiem van deze nieuwe renaissance vond men als voorbode een figuur als Caspar David Friedrich die deze verandering reeds aanduidde. Het landschap werd, zonder gebruik te maken van religieuze symboliek of connotaties, autonoom, een wereld op zich. Het landschap toonde een innerlijke wereld. Het was de zichtbaar gemaakte ervaring van de tragische mens die ziet, de rusteloze mens. De ervaring van gemis…’.

‘…Doorheen de geschiedenis vond men figuren die zich telkens opnieuw binnen dit gedachtegoed of wereldbeeld situeerden. Deze voortzetting, van een onmiskenbare traditie binnen de kunstfilosofische gedachtewereld, groeide steeds verder. Het was allesbehalve een bewaren van een bestaand wereldbeeld, maar een actualiseren van het ontdekken van het menselijke en creatief proces. Deels in het zich vinden en in het doorgeven van dit vinden. Niet het doorgeven van inhouden maar wel van een ervaring, een proces. Hier horen we de echo van Joseph Beuys: ‘Jeder Mensch ein Künstler. Het betekende het doorgeven van de toorts…’.

Spaziergangwissenschaft  [ The philosophical path ]

'...The straight path from A to B is by definition uninteresting: this is both a conclusion and a point of departure. It is the philosophic steering on this line which gives us the possibility to experience, to live through and to recognize the spirituality of the moment, necessary for insight and creative growth. The journey is a continuous, swinging movement in a changing, imaginary landscape, a flux which accompanies the traveller throughout all doubts on this road, in all seasons which symbolize all aspects of human emotion..'.

'...A way to or from is imaginary, being on the road is the experience to which the path defines and determines. It is the road of Friedrich Nietzsche, the road that is shared by the artist and the artist in every human being. It is moving and being moved by the touch of another which incites us to interact, to create, create a world in which a home comes about...'.

'...In this way a thought is expressed which exteriorizes a form of art that does not want to explain but rather becomes an instrument of experience, a form which does not pretend to want to fight its existence or run from it, but one which values experience. This form of art is not based on exhibiting the human sorrow in our society, a sorrow that is unmistakably present in our environment and in political world events. It is a form of art, which is autonomous and tries to offer alternatives, which based on the thought for fellow man want to give a positive impulse to society...'.