walks

drawings

.‚…Vaak liep hij op het plein en observeerde hij, geïntrigeerd, passanten en anderen die stonden te praten. Zijn nieuwsgierigheid, naar de persoon in de onbekende, had hem doen gissen naar hun eigenheid, verborgenheden, de geheimen die ze met zich droegen. Het was een fascinatie voor de medemens geworden: iemand bekijken en trachten te duiden (welk milieu – overtuiging – interesses – karakter – trends - schijnbare deugden en gebreken). Het was zelf zijn, eigen verborgen, vaak ondeugend spel geworden…‘.

‚…Op het plein ging het er met de dagen steeds hetzelfde aan toe. Mensen kwamen elkaar toevallig tegen en bewogen zich onbewust in een veld van maatschappelijke rituelen. Langzaam werd hem duidelijk dat het ultieme credo, van de persoonlijke vrijheid van het individu in de samenleving, een gekoesterde illusie was. Allen hadden we een ander beeld van die zelfde wereld. Zoveel er mensen waren, zoveel verschillende kijken waren er op wat we met zijn allen hetzelfde meenden te benoemen…‘.

‚…Dat we onbewust, in gedragingen (en beslissingen), werden gestuurd door biologische en psychologische mechanismen, dat sluimerende onderdrukte driften zich meester maakten van het idee van de mens als soevereine vrijstaat. Dat het individu niet los stond van het geheel, dat we ondanks een streven naar een vergeestelijkt denken niet konden ontsnappen aan het aardse door onze lichamelijkheid. En dat de media als geen ander, verborgen verleiders waren geworden die meebouwden aan het monument van de Leugen, een onbereikbaar verlangen. Kortom: dat ondanks alle grote vragen die gesteld werden, het leven zijn eigen gang bleef gaan...‘.