walks

drawings

‘…De Mexicaanse architect Luis Baragan [ 1902-1988 ], maakte zich tijdens zijn betoog als laureaat van de prestigieuze Pritzker prijs in 1980, bezorgd over het ontbreken of verdwijnen van fenomenen als ‘tover’, ‘stilte’, ‘intimiteit’ en schoonheid in de architectuur en dus tevens in de samenleving.

‘… De Anatomie van de Troost’ was de verwondering die de wandelaar te beurt viel op een onvoorzien moment. Wanneer er een perfecte organische samenspraak ontstaat (en ervaren wordt), tussen fenomenen en begrippen als: cultuur / natuur, geest / lichaam, ratio / intuïtie,…’

‘…De troost sproot voort uit het besef deel te hebben aan het bijzondere, het samenvallen van alle elementen die een gevoel van schoonheid en absolute waarheid opriepen, een zich verbonden voelen met de plek…’

'…Vandaag ontdekken we dat denken een lichamelijke aangelegenheid is.(…), Heden ten dage wordt de belichaamde natuur van de subjectiviteit benadrukt. Het lichaam denkt. Ik sta niet kennend, afstandelijk in de wereld. Door het lichaam heb ik eerder een verstandhouding, een nabijheid met die wereld…’ (Fragment uit ‘Het anarchistische lichaam’ Francis Smets 2004).